ल्युमिनारिस एक अगदी सोपी गोष्ट सांगतो, जिथे नायक त्याच्या वातावरणाच्या कठोर चौकटीतून बाहेर पडण्याची आकांक्षा बाळगतो.
त्याच्या आशा अचानक अयशस्वी होतात, परंतु अडथळे पडताना त्याला दिसते आणि त्याचे स्वप्न साकार होते, त्याच्याकडे लक्ष न देता त्याला भेटलेल्या स्त्री पात्राच्या मदतीबद्दल धन्यवाद. अंतिम चुंबन प्रणयाच्या मॉडेलची पुष्टी करते, वगळता (परंतु हे कदाचित क्षुल्लक नाही) येथे पुरुष/स्त्री भूमिका उलट आहेत.
हा पातळ आराखडा ज्या आश्चर्यकारक वातावरणात ठेवला आहे त्यात चित्रपटाची आवड आहे. लुमिनारिस अशा जगाचे वर्णन करतात जिथे जीवन सूर्यप्रकाशाद्वारे नियंत्रित केले जाते आणि जिथे ही लय अनुरूपता आणि मानकीकरणाशी संबंधित आहे, विजयी टेलरवादाच्या युगाच्या दृश्य संदर्भांद्वारे. ही विरोधाभासी निवड (नैसर्गिक प्रकाश सामान्यत: मूल्यवान आहे) एका विशिष्ट मार्गाने जादुई तंत्राच्या कल्पनेने बळकट केले जाते जसे की ते नैसर्गिक आहे, जे कच्चा माल चघळण्याद्वारे वस्तूंना आकार देण्यास आणि डोळे मिचकावून जिवंत करण्यास अनुमती देते.
या वातावरणात, नायकाचे स्वप्न एक विस्तारित तांत्रिक वस्तू आहे, जिथे ते सर्व कल्पना करण्यायोग्य मानकांपेक्षा जास्त आहे. मग ते तर्कविरहित असते आणि चित्रपटात मूकपणे झिरपणाऱ्या अतिवास्तववादी सौंदर्यशास्त्रानुसार अनपेक्षित कनेक्शन उघडू शकतात. लाइट बल्ब हे स्वातंत्र्यासाठी उडणारे हवाई जहाज आहे.
अशा प्रकारे हा चित्रपट आपल्याला सांगताना दिसतो की पद्धती काही फरक पडत नाहीत - गणना आणि वैज्ञानिक शोध किंवा DIY आणि अपघात - फक्त कल्पना आणि स्वप्ने मोजतात. ल्युमिनारिस ही कल्पना केवळ मांडत नाही तर ती प्रत्यक्षात आणते, सिनेमा आणि ॲनिमेशन तंत्रांचा अचूक, कल्पकता आणि उपहासाने वापर करून. सातव्या कलेच्या प्रवर्तकांना त्यांनी आदरांजली वाहणे अगदी स्वाभाविक आहे.
कथा, थीम समजून घ्या, तुमची संवेदनशीलता व्यक्त करा आणि तुमच्या गंभीर विचारांचा वापर करा.
1नायकाची सुरुवातीची परिस्थिती काय आहे? तो काय साध्य करण्याचा प्रयत्न करीत आहे? त्याला कोणते अडथळे येतात? तो त्यांच्यावर कसा मात करतो?
तो एका कारखान्यात दिवे बनवण्याचे काम करतो. शहरातून पळून जाण्यासाठी तो स्वत: एक मोठा दिवा बनवण्याचा प्रयत्न करतो. हे एक किचकट काम आहे. त्याला एकाधिक चाचण्या करण्यासाठी साहित्य आवश्यक आहे, परंतु त्याला स्वत: साठी काहीही घेण्याची परवानगी नाही. त्याला त्याचा सहकारी मदत करतो.
2इतर कामगारांमध्ये नायक कशामुळे खास होतो?
आपला प्रकल्प प्रत्यक्षात आणण्यासाठी कारखान्याचे नियम झुगारून देण्यास तो मागेपुढे पाहत नाही. प्रत्येकजण ज्या नियमांचे पालन करतो त्यापासून तो सुटण्याचा प्रयत्न करतो. तो दुसऱ्या आयुष्याची कल्पना करतो.
3चित्रपटाच्या शेवटी दोन नायकांना उडून जाताना पाहून फोरमॅनला राग का येतो?
तो त्यांना रोखण्यात अयशस्वी झाल्याचा राग आहे (त्याचे काम कोणते आहे)? त्यांना त्यांच्या स्वातंत्र्याचा हेवा वाटतो का?
4काय, चित्रपटात, कामाच्या दिवसाला लय आणि ऑर्डर देते? आपण ते कसे पाहतो?
तो सूर्य आहे. आपण वस्तू आणि माणसे एकाच वेळी सावल्यांप्रमाणे पुढे जाताना पाहतो.
5पात्रांचे काम काय आहे? ते कोणते तंत्र वापरतात?
ते एका कारखान्यात कामगार आहेत. ते असेंबली लाईनवर काम करतात. प्रत्येकाची विशिष्ट आणि मर्यादित भूमिका असते. त्यांचे तंत्र जादूसारखे आहे.
6हा चित्रपट आपल्याला इतिहासाच्या कोणत्या कालखंडाची आठवण करून देतो?
1920-1930 मध्ये, वास्तुकलाच्या शैलीनुसार. याच काळात कामाचे हे स्वरूप व्यापक झाले.
7कलाकार कसे काम करतात? हे नेहमीच्या चित्रपटासारखेच आहे का?
त्यांची अभिव्यक्ती अतिशयोक्तीपूर्ण आहे.
8कारखान्यापर्यंतच्या प्रवासाचा क्रम कसा चित्रित करण्यात आला?
या तंत्राला पिक्सिलेशन म्हणतात. रस्त्यांवर ठराविक अंतराने फोटो काढले गेले, कलाकार प्रत्येक वेळी थोडे पुढे सरकले, सूर्याच्या प्रगतीचे अचूक अनुसरण करत, अशा प्रकारे, मालिकेत टाकल्यावर, कलाकार सूर्याच्या मागे सरकत असल्याचा आभास दिला.
9फोरमॅनला राग येतो ते दृश्य कसे चित्रित केले गेले?
ही छायाचित्रांची मालिका आहे जिथे अभिनेता प्रत्येक वेळी थोडी वेगळी अभिव्यक्ती घेतो आणि धुराचे प्रतिनिधित्व करण्यासाठी त्याच्या कानात कापूस जोडला जातो.
