Head

ਪਹਿਲੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੈਡ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਸੈੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ (ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦਾ ਅੱਧਾ-ਬੱਚਾ ਰੋਬੋਟ, ਇੱਕ ਡਾਇਨਾਸੌਰ ਦੀ ਪੂਛ ਵਾਲਾ) ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਲਾਸਿਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਮਾਂਗਾ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਾਰਵਾਈ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤ ਹੈ। ਇਹ, ਰੋਬੋਟ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ (ਇੰਜੈਸਟਿੰਗ, ਨਿਕਾਸੀ, ਉਡਾਉਣ, ਡਿਸਟਿਲੰਗ, ਆਦਿ) ਦੇ ਤਮਾਸ਼ੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੂੰਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗੋਲਾਕਾਰ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਆਖਰੀ ਚਿੱਤਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲੂਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਿਪਨੋਟਿਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਈ ਦਾ ਰਵਾਇਤੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਜਾਪਾਨ ਨੂੰ ਨਿਰਯਾਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਸਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ), ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਸਪਿਰਲ ਸਿਲੰਡਰ। ਜੇ ਇਹ ਕੋਰੀਓਗ੍ਰਾਫੀ ਤੁਰੰਤ ਅਨੁਭਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹੈਡ ਛੋਟੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਈਬ੍ਰਿਡ ਕਾਰਟੂਨ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਾਮਿਕਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਲਗਭਗ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੈਡ George Herriman ਦੇ ਐਬਸਟ੍ਰੈਕਟ ਕਾਮਿਕ ਟ੍ਰਿਪ ਅਤੇ Osamu Tezuka ਦੇ ਮੰਗਸ - ਕ੍ਰੇਜ਼ੀ ਕੈਟ ਨੂੰ ਐਸਟ੍ਰੋ ਦਿ ਛੋਟੇ ਰੋਬੋਟ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਕਰਾਸ ਹੈ। ਹੈਡ ਵਿੱਚ ਇਹਨਾਂ ਸੰਦਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂਡ ਡਰਾਇੰਗ (ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ) ਅਤੇ ਡਿਜੀਟਲ ਐਨੀਮੇਸ਼ਨ ਵਿਚਕਾਰ ਮਿਸ਼ਰਣ ਹੈ। ਨਰਮ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਆਕਾਰ, ਜੈਵਿਕ ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ, ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ, ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਕ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੈਡ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗ੍ਰਾਫਿਕ ਗੇਮ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਕ ਬੰਦ ਖੇਡ ਨਹੀਂ ਹੈ: ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜੋ ਡਰਾਇੰਗ ਦੀ ਨਵੀਂ ਖੋਜ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।