Head

Στις πρώτες εικόνες, ο Head στήνει το σκηνικό και παρουσιάζει τον χαρακτήρα του (ένα είδος ρομπότ μισού παιδιού, με ουρά δεινοσαύρου) με έναν αρκετά κλασικό τρόπο, σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει αόριστα τον κόσμο του πρώτου manga. Αλλά γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δράση. Αυτό, με επίκεντρο το ρομπότ, συσσωρεύει χωρίς εξήγηση το θέαμα των διαδικασιών μετασχηματισμού (κατάποση, εκκένωση, φύσημα, απόσταξη κ.λπ.), οι οποίες επαναλαμβάνονται ή απαντούν η μία στην άλλη σε ηχώ, τονίζοντας την ιδέα της κυκλικότητας, έως ότου οι τελευταίες εικόνες κυκλοφόρησαν πάνω από αυτές στην αρχή. Είναι λοιπόν ένα είδος χορογραφίας, επαναλαμβανόμενο σε σημείο σχεδόν υπνωτιστικό, σύμβολο της οποίας θα μπορούσε να είναι το παραδοσιακό σημάδι των αμερικανών κουρέων (εξάγονται στην Ιαπωνία, όπου το συναντάμε πολύ), όπως φαίνεται εν συντομία στην ταινία: ο σπειροειδής κύλινδρος. Αν αυτή η χορογραφία δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή, είναι γιατί ο Head είναι γεμάτος μικρές λεπτομέρειες που τραβούν την προσοχή και μαρτυρούν την ευχαρίστηση των συγγραφέων να δημιουργήσουν ένα υβριδικό σύμπαν κινουμένων σχεδίων, εμποτισμένο με την εφευρετικότητα των απαρχών των κόμικ. Θα μπορούσαμε σχεδόν να πούμε ότι το Head είναι η διασταύρωση των αφηρημένων κωμικών ταξιδιών του George Herriman και των mangas του Osamu Tezuka – Ο Krazy Kat συναντά τον Astro το μικρό ρομπότ. Σε αυτές τις αναφορές στο Head προστίθεται ο συνδυασμός ζωγραφικής με το χέρι (που αναφέρεται στους τίτλους) και ψηφιακής κινούμενης εικόνας. Μαλακά αντικείμενα και αιχμηρά σχήματα, οργανικά και μηχανικά, έγχρωμα ή ασπρόμαυρα, χωρίζουν, τέμνονται και δημιουργούν ένα φανταστικό και παιχνιδιάρικο σύμπαν. Το Head είναι πράγματι ένα γραφικό παιχνίδι, αλλά όχι ένα κλειστό παιχνίδι: ένα από αυτά που επικοινωνούν τη δυνατότητα της ανανεωμένης εφεύρεσης του σχεδίου.