Umor absurd.
Dins son sens familial, l’absurd (del latin absurdus , “discordant”) es dempuèi lo començament çò qu’es contrari a la logica, a la rason, a çò qu’espèra lo sens comun.
Aquesta manipulacion a l'efièch de teleportar una cadièra. Un fautuèlh apareis alara dins l'espaci de Yulia e, al meteis temps, desapareis d'un autre espaci.
Son un coble, l'estereotipe d'un coble tradicional: la femna fa los vaissèls del temps que son òme agacha la television. L'òme enrabiat crida e sembla violent. Blama sa femna per la desaparicion de la cadièra sens cap de rason.
La femna sembla cansada e acostumada a la colèra de son òme. A tanben paur d'el e plora de sa colèra.
Yulia cedís pas e crida encara mai fòrt que l'òme.
Torna venir gaujosa e organiza l'ostal a sa manièra. Trenca la television qu'èra aparentament un objècte important per son òme e la remplaça per de flors.
S'enamoran. O comprenèm amb la color roja de lors galhas, la sola color (amassa amb lo còr roge del primièr contrarotlaire) dins lo film en blanc e negre.
La femna recupera sa libertat, càmbia son pentinat, qu'es tanben un simbòl de dominacion masculina.
Responsa/debat dobèrt.
Podèm discutir de la nocion d'estereotipes mas tanben de conformisme, çò que vòl dire e cossí s'exprimís dins lo filme. Aquò dobrís fòrça questions. Quina es l'influéncia sociala sus nòstre comportament? Perqué respectar las nòrmas socialas? Per pas èsser remarcat? Per pas èsser marginalizat? S'integrar mai aisidament dins un grop? Èsser diferent e se desliurar de las constrenchas de nòstra societat fa mal als autres?
2- Cossí l'absurd, coma procès, contribuís a l'efièch umoristic
Lo trabalh consistís a presentar las òbras causidas e las comparar, identificar çò que las amassa e, aital, far sortir los mecanismes de l’absurd. L'apròchi comparatiu, quand s'aplica a de produccions de diferents domenis, merita un pauc d'ajuda mas dobrís de perspectivas interessantas pel domeni de l'istòria de l'art.
La seleccion a per tòca de ligar de produccions que cobrisson un domeni fòrça larg, de las òbras classicas a las mai recentas, de la cultura populara a la cultura dicha “apresa”. Son estats agropats de tal biais qu'identifican divèrsas "vias d'estudi", que pòdon èsser abordadas sus una basa ad hoc o articuladas dins un cors de long tèrme. Caduna de las pistas es acompanhada d’un “talhièr”, un temps de manipulacion creativa ont los enfants pòdon esplechar los concèptes discutits.
L'estudi de las òbras deuriá, coma totjorn, èsser contextualizat (autor, periòde, movement, tecnica, etc.). De mai, quand s'agís de cercar los efièches de l'absurd, es important de questionar de questions de genre e de convencion amb los enfants. Per exemple, es absurd, en realitat, d'observar un animal que parla, mas dins lo contèxte del genre "conte pels enfants", es una convencion acceptada que causa generalament pas mai un efièch absurd.
- 1- Lo paradòxe
Rencontre de doas idèas contradictòrias o pas ligadas, dins una formulacion condensada ont es subretot l'umor de suspresa que se visa.
Literatura : extraches d’Alphonse Allais, “Pensadas, tèxtes e anecdòtas” (Le recherche midi, 2000) o d’Eric Satie, “Los rasonaments d’un òme testut, seguit de Memòrias d’un amnesiac” (Voix d’encre, 2013).
Escultura: Salvador Dalí, “Lo telefòn afrodisiac” (1938).
Arts grafiques: Jacques Carelman, “Catalogue of intraceable objects” (1969).
Talhièr : variacion dessenhada de l’exercici subrerealista del « cadavre exquisit » (en parelhs, cadun trabalha sus la mitat del fuèlh, lo primièr alarga cèrtas linhas de son dessenh al delà de la marca de separacion e plega lo fuèlh per amagar son dessenh, lo segond deu tornar partir de las linhas que sarravan).
- 2- Lo meravilhós
Los elements absurds se seguisson per bastir un mond sens referents, que cèrca de preservar lo sens primari de l'eston de las causas.
Literatura (conte poetic): Henri Michaux, “Ailleurs, Voyage en grande Garabagne” (1948).
Pintura: Salvador Dalí, “Persisténcia de la Memòria” (1931), René Magritte, “La Tèrra dels Miracles” (1964).
Cinèma: Victor Fleming, “The Wizard of Oz” (1939) o Jean Cocteau, “Beauty and the Beast” (1946).
Talhèr: descriu en diuèrsi dessenhs un viatge imaginat a compdar deth scenari següent: “Ath dejunar, eth tòn bolh de cereales t’ensuce e t’es botat en un mon incredible.Descriu çò que descobrís aciu e eth tòn retorn.»
- 3- Inversion, lo mond capvirat
Aquí l'absurd se desvolopa e fa fòrça fòrta referéncia a l'encastre social, amb una amira satirica.
Arts grafics: anonim, “Lo mond inversat” (gravatge del sègle XVIII), colleccion Mucem, visibla sul sit web de l’Istòria en Imatges.
Literatura (roman): Lewis Carroll, “Alice in Wonderlands”, capítol VII, “Tea Among Fools” (1865).
Arts grafiques : sélection des dessins de Gary Larson, volumes I à V (Dupuis, 1997-2002).
Talhièr : escriure un raconte que descriu una jornada a l’escòla “a l’envèrs”.
- 4- Dissòrdis
Quand l'absurd trabalha per minar la logica, sens un motiu ulterior complèxe.
Cinema: A. Astier, A. Kappauf, J.-Y. Robin, “Kaamelott”, episòdis a causir entre sason 1 o 2 (2005).
Arts visuals: Roman Signer, representacions vidèo “Action kurhaus” (1992), “Kayak” (2000), “Punkt” (2006), “Old Shatterband” (2007), “Zwei schirme” (2009), visibles en linha dins un rapòrt del programa Arte Tracks (genièr de 2015).
Literatura (poesia, performància): Christophe Tarkos, “Je inflate” e “Tambour et tombola” (1998), dins “The recorded” (P.O.L. 2014), tanben disponible en linha.
Talhièr : provèrbis talhats. D'un ensemble de provèrbis (o de poèmas o de faulas fòrça cortas) que son estadas estampadas sus de fuèlhas de papièr gròssas. Los talham en fragments correspondents a d'entitats gramaticalas, puèi mesclam aqueles fragments e los tornam compausar liurament per obténer de descobèrtas absurdas.
- 5- Burlesc
La mecanica absurda visa aicí a la discordància (banala/nauta, simpla/complèxa) e a l'exageracion, a la distorsion.
Literatura (roman): Rabelais, “Gargantua” (1534).
Cinema: Laurel & Hardy, "La batalha del sègle" (1927), Buster Keaton, "Fridge Mover" (1922), "The Desmountable House" (1920).
Arts visuals: Saverio Lucariello, sèrie “Vanitas” (de 1995).
Talhièr: utilizar un logicial d'edicion d'imatge per desguisar/desformar una pintura celèbra.
Activitats pedagogicas prepausadas per Bruno Pellier.
