Head

Dins los primièrs imatges, Head met la scèna e presenta son personatge (una mena de robòt mièg-enfant, amb una coa de dinosaure) d'un biais pro classic, dins una atmosfèra que remembra vagament lo mond del primièr manga. Mas nos rendèm rapidament compte que quicòm marcha pas amb l'accion. Aquò, centrat sul robòt, acumula sens explicacion l'espectacle dels procèsses de transformacion (ingerir, evacuar, bufar, destilhar, etc.), que se repetisson o respondon en ressons, en accentuant l'idèa de circularitat, fins que los darrièrs imatges se boclan sus los del començament. Es doncas una mena de coreografia, repetitiva al punt d’èsser gaireben ipnotica, que lo simbòl ne poiriá èsser lo signe tradicional dels barbièrs americans (exportats al Japon, ont lo rescontram fòrça), coma se mòstra en passant dins lo film: lo cilindre en espirala. S'aquela coreografia es pas immediatament perceptibla, es perque Head es plen de pichons detalhs qu'atiran l'atencion e testifican del plaser dels autors de crear un univèrs de dessenhs animats ibrid, imbuit de l'inventivitat dels començaments dels comics. Podriam gaireben dire que Head es lo crosament entre los viatges comics abstraches de George Herriman e los mangas d'Osamu Tezuka – Krazy Kat rescontra Astro lo pichon robòt. A aquelas referéncias dins Head es apondut lo mescladís entre dessenh a la man (revendicat dins los crèdits) e animacion numerica. Los objèctes suaus e las formas agudas, organicas e mecanicas, en color o en blanc e negre, se dividisson, s'intersecan e crean un univèrs fantasiós e ludic. Head es en efièch un jòc grafic, mas pas un jòc barrat: un d'aqueles que comunican la possibilitat d'una invencion renovelada del dessenh.