Η κοντινή ματιά

Σε αυτή τη δραστηριότητα ξεκινάμε από την παρατήρηση ασήμαντου/κοινότοπου στο περιβάλλον των μαθητών, το οποίο θα τους προταθεί: μικρό σωρό από υπολείμματα ξύστρας μολυβιού, υφή σοβατισμένου τοίχου, δέρμα, ύφασμα, στοιχείο φυτού κ.λπ.

Αρχικά, θα είναι μόνο θέμα αναπαράστασης μέσω της σχεδίασης, όσο το δυνατόν ακριβέστερα, αυτού που φαίνεται. Αυτό είναι το πραγματικά «επιστημονικό» μέρος. Χρησιμοποιώντας το ίδιο παρατηρούμενο αντικείμενο που παρέχεται στους μαθητές, μπορεί να είναι ενδιαφέρον να συγκρίνουμε, σε αυτό το στάδιο, τα διάφορα σχέδια που παράγονται.

Δεύτερον, τα παιδιά μπορεί να κληθούν να κάνουν ένα δεύτερο σχέδιο, βασισμένη στην πρώτη, ακολουθώντας μια διαίσθηση που συνδέεται με το σχήμα που διάβασαν στη ζωγραφιά τους, κάνοντάς τα να σκεφτούν κάτι εντελώς διαφορετικό (άλλο αντικείμενο, τοπίο κ.λπ.). Ο εκπαιδευτικός μπορεί να δώσει κατεύθυνση ή, αν λειτουργεί, να αφήσει τα παιδιά να επιλέξουν).

Περιλαμβάνει την επιλογή ενός εικαστικού χαρακτηριστικού (σχήμα, χρώμα, διάταξη) κοινή για ένα άλλο αντικείμενο ή άλλο χώρο και τονίζοντας την. Μπορούμε να φανταστούμε τη χρήση αυτής της διαδικασίας για τη δημιουργία τριών, τεσσάρων ή περισσότερων σχεδίων, με προοδευτικό τονισμό.