Τοτέμ

Όπως και στην ταινία, όπου οι συμβάσεις και οι συνήθειες της σκέψης κοροϊδεύονται ελαφρά, αυτή η δραστηριότητα προσφέρει παιχνίδι με το υλικό των φόβων χειραγωγώντας την αναπαράστασή τους μέσω του παιχνιδιού της μεταγραφής. Διαρθρώνεται σε τρία συστατικά, τα οποία μπορούν να εξασκηθούν χωριστά, αλλά των οποίων το ενδιαφέρον έγκειται στην άρθρωση: ονομασία ενός φόβου (γλώσσα / λεξιλογικότητα), αφήγηση ενός φόβου (γλώσσα / αφήγηση), εικονογράφηση φόβου (πλαστική τέχνη / τόμος).

Ονομάστε έναν φόβο. Κάθε παιδί επιλέγει έναν φόβο που έχει βιώσει (στην πραγματικότητα ή εικονικά) και του δημιουργεί ένα όνομα, με βάση το μοντέλο της ιατρικής ονοματολογίας. Ο δάσκαλος μπορεί να παρουσιάσει την αρχή αυτής της ονοματολογίας (χρήση λατινικών, γραμματική συνάφειας) και να μελετήσει μια λίστα φοβιών (δείτε τη σελίδα της Wikipedia ή μια εξειδικευμένη εργασία) για να διασκεδάσει ανακαλύπτοντας ονόματα/έννοιες από τις πιο κοινές ("Arachnophobia", "Agoraphobia") έως τις πιο εκπληκτικές ("Araphobiaro to butarbuter" ουρανίσκος», «Αθαζαγοραφοβία: Φόβος της λήθης ή της λήθης», «Nanopabulophobia: Φόβος για καλικάντζαρους κήπου με καρότσια»…). Καταλαβαίνουμε εύκολα γιατί είναι ενδιαφέρον να φανταζόμαστε εξωτικούς φόβους, να μπορούμε να κατασκευάσουμε ένα νέο όνομα – και το αντίστροφο: μπορούμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε από ένα τυχαίο λατινικό σύνολο για να ανακατασκευάσουμε την εξήγησή του.

Μοιραστείτε έναν φόβο. Με βάση μια πραγματική ανάμνηση, ή εναλλακτικά έναν φόβο που επιλέχθηκε αυθαίρετα από το παιδί (για παράδειγμα που δημιουργήθηκε στο προηγούμενο στάδιο ή σε έναν φίλο), ο καθένας γράφει ένα κείμενο που εξιστορεί τις συνθήκες και τις εκδηλώσεις αυτού του φόβου. Όλες οι μορφές αφήγησης είναι δυνατές: αλυσοδεμένη αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, αποστασιοποιημένη περιγραφή, μοντέλα παραμυθιού («μια φορά κι έναν καιρό»), λίστα τηλεγραφικού στυλ, κ.λπ. Θα επιβάλουμε μόνο περιορισμό όγκου (π.χ. μεταξύ 10 και 40 σειρών) και περιεχομένου: μιλήστε για το μέρος, μιλήστε για το τι προκάλεσε τον φόβο, μιλήστε για το τι συνέβη πριν, κατά τη διάρκεια και μετά. Ο δάσκαλος μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτό για να παρουσιάσει διαφορετικά στυλ αφήγησης (μυθιστόρημα, ημερολόγιο, σύνοψη, ποίημα κ.λπ.).

Εικονογράφηση ενός φόβου. Περιλαμβάνει την αναπαράσταση όγκου ενός φόβου, βασισμένη σε μια ιστορία ή ένα όνομα. Το γλυπτό/μοντέλο μπορεί να είναι αντικείμενο φόβου, στοιχείο πλαισίου ή συγκυρίας, σκηνικό για την ιστορία, κάτι που προκαλεί ο φόβος κ.λπ. Και εδώ: καμία υποχρεωτική μορφή, για να ευνοηθεί η εφευρετικότητα της μεταγραφής. Κάθε παιδί είναι ελεύθερο να συνθέσει ένα μόνο γλυπτό ή πολλά αντικείμενα, όπως σε ένα διόραμα. Ωστόσο, πρέπει να διατηρήσετε την έκθεση εικονογράφησης. Θα ζητήσουμε λοιπόν από τα παιδιά να προετοιμαστούν και να εξηγήσουν, να πουν στους συμμαθητές τους για την παραγωγή τους για να εξηγήσουν αυτή τη σχέση.

Η αρχή της μεταγραφής που αποτελεί τη βάση της δραστηριότητας έγκειται στην ακολουθία τριών συστατικών, με αποτέλεσμα το ένα να λαμβάνεται ως αφετηρία για ένα άλλο. Επομένως, μπορούν να εξασκηθούν με οποιαδήποτε σειρά. Μπορούμε να πάρουμε αυτή τη δομή ως τεχνική δημιουργικότητας. Για

παραδείγματα εφεύρεσης της φοβίας και γενικότερα της αρχής της δημιουργικότητας που αξιοποιήθηκε, δείτε τα σχέδια του Gary Larson που αναφέρονται στη σελίδα της Wikipedia που είναι αφιερωμένη στη λίστα με τις φοβίες.