Luminaris

Luminaris, kahramanın çevresinin katı çerçevelerinden kaçmayı arzuladığı oldukça basit bir hikaye anlatıyor. Umutları bir anda suya düşer ama hiç aldırış etmeden tanıştığı kadın karakterin yardımıyla engellerin yıkıldığını görür ve hayalini gerçekleştirir. Son öpücük, burada erkek/kadın rollerinin tersine çevrilmesi dışında (ancak bu belki de önemsiz değildir) romantizm modelini doğrular. Filmin ilgisi bu ince diyagramın yerleştirildiği şaşırtıcı ortamdadır. Luminaris, hayatın güneş ışığıyla düzenlendiği ve bu ritmin konformizm ve standardizasyonla ilişkilendirildiği bir dünyayı, muzaffer Taylorizm dönemine görsel göndermelerle anlatıyor. Bu paradoksal seçim (doğal ışığa genellikle değer verilir), nesnelerin ham maddeyi çiğneyerek şekillendirilmesine ve göz açıp kapayıncaya kadar hayata geçirilmesine olanak tanıyan, doğal olduğu kadar büyülü bir teknik fikriyle bir şekilde pekiştirilir. Bu ortamda kahramanın rüyası, akla gelebilecek tüm standartları aşacak kadar mükemmelleştirilmiş, büyütülmüş bir teknik nesnedir. O zaman mantıksızdır ve filme sessizce nüfuz eden sürrealist estetiğe göre beklenmedik bağlantılara açılabilir. Ampul özgürlüğe doğru uçan bir zeplindir. Böylece film bize yöntemlerin (hesaplama ve bilimsel yenilik ya da DIY ve kaza) önemli olmadığını, yalnızca hayal gücünün ve hayallerin önemli olduğunu anlatıyor gibi görünüyor. Luminaris bu fikri sadece sunmakla kalmıyor, aynı zamanda sinema ve animasyon tekniklerini hassasiyetle, yaratıcılıkla ve alaycı bir şekilde kullanarak onu hayata geçiriyor. Yedinci Sanatın öncülerine hürmet etmesi gayet doğaldır.