Totemler

Format gelenekleri ve düşünce alışkanlıklarının hafifçe alay edildiği filmde olduğu gibi, bu etkinlik, transkripsiyon oyunu aracılığıyla korkuların temsilini manipüle ederek, korkuların malzemesiyle oynamayı teklif ediyor. Ayrı ayrı uygulanabilen ancak ilgileri eklemlenmede olan üç bileşen halinde yapılandırılmıştır: bir korkuyu adlandırmak (dil / sözcüksellik), bir korkuyu anlatmak (dil / anlatım), bir korkuyu resmetmek (plastik sanat / cilt).

Bir korkuyu adlandırın. Her çocuk (gerçekte veya hayali olarak) yaşadığı bir korkuyu seçer ve tıbbi terminoloji modeline göre buna bir isim verir. Öğretmen bu terminolojinin ilkesini (Latince kullanımı, birleştirme grameri) sunabilir ve en yaygın olanından ("Araknofobi", "Agorafobi") en şaşırtıcı olanına ("Arachibutirofobi: Fıstık ezmesinin damağa yapışma korkusu", "Athazagoraphobia: Unutma veya unutulma korkusu"na kadar) isimleri/kavramları keşfederek eğlenmek için fobilerin bir listesini (Wikipedia sayfasına veya özel bir çalışmaya bakın) inceleyebilir. “Nanopabulofobi: El arabalı bahçe cücelerinden korkma”…). Egzotik korkuları hayal etmenin, yeni bir isim oluşturabilmenin (ya da tam tersi) neden ilginç olduğunu kolayca anlıyoruz: Açıklamasını yeniden oluşturmak için rastgele bir Latince toplamdan çok iyi başlayabiliriz.

Bir korkuyu paylaşın. Gerçek bir anıya ya da alternatif olarak çocuk tarafından keyfi olarak seçilen bir korkuya (örneğin önceki aşamada yaratılan ya da bir arkadaşınınki) dayanarak herkes bu korkunun koşullarını ve tezahürlerini anlatan bir metin yazar. Tüm anlatım biçimleri mümkündür: zincirleme birinci şahıs anlatı, mesafeli anlatım, masal modelleri (“bir varmış bir yokmuş”), telgraf tarzı liste vb. Yalnızca hacim (örneğin 10 ila 40 satır arasında) ve içerik kısıtlaması uygulayacağız: yer hakkında konuşun, korkuya neyin sebep olduğu hakkında konuşun, korku anından önce, o anda ve sonra ne olduğu hakkında konuşun (ancak zaman veya yer sınırlaması olmaksızın). Öğretmen bundan yararlanarak farklı anlatım tarzları (roman, günlük, özet, şiir vb.) sunabilir.

Bir korkuyu örneklendirin. Bir hikayeye veya isme dayalı olarak bir korkunun hacimli bir temsilini vermeyi içerir. Heykel/model korkunun nesnesi, bir bağlam veya durum unsuru, hikaye için bir ortam, korkunun uyandırdığı bir şey vb. olabilir. Burada yine: transkripsiyonun yaratıcılığını desteklemek için zorunlu bir biçim yok. Her çocuk, dioramadaki gibi tek bir heykel veya birkaç nesne oluşturmakta özgürdür. Ancak illüstrasyon raporunu saklamanız gerekir. Bu yüzden çocuklardan bu ilişkiyi açıklamak için hazırlık yapmalarını ve açıklamalarını, sınıf arkadaşlarına üretimlerini anlatmalarını isteyeceğiz.

Etkinliğin altında yatan transkripsiyon ilkesi, birinin diğeri için başlangıç ​​noktası olarak alınmasının sonucu olan üç bileşenin dizilişinde yatmaktadır. Bu nedenle herhangi bir sırayla uygulanabilirler. Bu yapıyı bir yaratıcılık tekniği olarak ele alabiliriz. için

Fobinin icadına ve daha genel olarak kullanılan yaratıcılık ilkesine ilişkin örnekler için, fobiler listesine ayrılmış Wikipedia sayfasında alıntılanan Gary Larson'un çizimlerine bakın.