Het omkeerspel

We kunnen dit principe in de praktijk brengen door middel van een spel waarbij een groep spelers een reeks tekeningen maakt die een wereld beschrijven waarin een norm is omgekeerd en deze, zonder mondelinge uitleg, presenteert aan een andere groep spelers die niet getuige zijn geweest van het maken van de tekeningen en die zullen moeten proberen te raden welke norm is omgekeerd.

Of de keuze voor de omgekeerde standaard nu komt van de leerkracht of van een discussie met de kinderen die de omgekeerde wereld uitvinden (de groep ‘projectoren’), het belangrijkste is de logische verkenning, door middel van discussie en tekenen, van de gevolgen van deze keuze. De leraar zou dus een lijst met ideeën kunnen opschrijven die voortkomen uit de discussie, die als referentiekader voor interpretatie zal dienen.

Voor de discussie over de interpretatie van de tekeningen met de tweede groep (de ‘beoordelaars’) is het vinden van precies de stelling die aan de groep ‘ontwerpers’ is gegeven minder belangrijk dan de discussie zelf. De voortgang bij de interpretatie wordt gemeten met het raamwerk dat in de vorige stap is beschreven. De oefening is afgelopen als alle ideeën door de “beoordelaars” zijn geformuleerd.

De rollen moeten worden omgedraaid, zodat elk kind de kans krijgt om zowel de uitvinding als de interpretatie in praktijk te brengen.