Rama kina

1- Podaj cel analizy

Projekt możemy rozpocząć od prostego pytania o interpretację. Film jest pozbawiony słów, a zwierzęta nie są ukazane zbyt wyraziście. Jak zatem rozumieć szczegóły akcji, intencje bohaterów? A jak ewoluują emocje widza? Skupimy się zatem na narzędziach, które pozwolą z jednej strony zrozumieć sytuacje z opowiadanej historii, a z drugiej strony wywołać emocję. Próbując skoncentrować się na obrazach, możemy zacząć od nowego oglądania bez dźwięku, pamiętając o tych pomysłach.

2- Obecne słownictwo filmowe

Przed rozpoczęciem badań nad samym filmem warto zapoznać się z pojęciami używanymi do opisu obrazów. Zdefiniujemy w ten sposób:

• Kadr, jako wycinek (wybór) tego, co chcemy pokazać, a także zewnętrzna część kadru, to, co jest sugerowane, a czego w kadrze nie widać. Można dokonać analogii z malarstwem, fotografią, rysunkiem.
• Ujęcie jako jednostka czasowa filmu i jako „kadr, który trwa przez określony czas” (nie musimy poruszać kwestii połączenia i montażu)
• Różne skale ujęć (strzał ogólny, strzał z dystansu, strzał średni, strzał amerykański, zbliżenie, zbliżenie, bardzo zbliżenie), każda skala odpowiada pewnej relacji między scenerią a postaciami, co wpływa na zrozumienie i ekspresję tego, co jest ukazane.
• Pozycje i ruchy kamery (przesuwanie, przesuwanie, przybliżanie, wysoki/niski kąt) jako sposób na zachowanie lub ewolucję określonego kadru, wprowadzenie określonego uczucia.
• Być może pewne figury montażowe użyte w filmie: ujęcie/ujęcie odwrócone (naprzemienność dwóch widoków z przeciwnych kierunków, umożliwiająca porównanie dwóch punktów widzenia) i rozpuszczenie (użyte tutaj głównie jako elipsa).

3-Użyj narzędzi na wybranych sekwencjach filmu

Ćwiczenie polega na poproszeniu dzieci o dopasowanie obrazków z filmu do przedstawionych wcześniej elementów w wybranych sekwencjach. Każda sekwencja składa się z określonej liczby ujęć, które należy opisać, wykorzystując poznane słownictwo.

Można ich poprosić o pracę w małych 2-3 osobowych grupach nad wcześniej ustalonymi arkuszami kwestionariuszy zawierającymi fotogramy ilustrujące różne plany lub o wspólne uczestnictwo w „wycinaniu” planów w celu omówienia wyświetlanych obrazów. W tym drugim przypadku mogą sami przedstawić plan na rysunku (na pustych kwestionariuszach), aby przełożyć skalę planu.

Jeśli nie można dokładnie zastosować danego słownictwa lub gdy się wahają, dzieci proszone są o zwrócenie uwagi na to wahanie i pojawiający się problem.

Sugerowane sekwencje to:

• Sekwencja wprowadzająca postaci (0'00'' - 0'35'' - 6 strzałów)
• Wędrówka po dżungli i pojawienie się lemura (1’40’’ – 2’25 – 12 strzałów).
• Przebudzenie i podróż (4’03”-4’49 – 5 strzałów).
• Nieudane spotkanie (5’16-5’37 – 4 strzały).
• Atak krokodyla (5’34-6’38” – 20 strzałów).
• Lot do przodu aż do upadku klifu (6’39-7’04 – 12 strzałów).

4- Dyskusja na temat inscenizacji sekwencji

Na podstawie poprzednich arkuszy dzieci porównają swoje wybory i omówią kwestie inscenizacji, czyli wyboru określonej techniki pod względem zrozumienia i ekspresji: w jaki sposób pomaga to lepiej zrozumieć, co się dzieje? jakie emocje to wywołuje? Etap ten odbywa się w formie dyskusji zbiorowej, prowadzonej przez nauczyciela.

W tym miejscu warto przypomnieć, że prezentowane słownictwo miało pierwotnie służyć do opisu kina: postaci ludzkich, sfilmowanych prawdziwą kamerą. Jest zatem a priori pewna nieadekwatność tego filmu, kreskówki przedstawiającej zwierzęta. W szczególności skale bliskiego ujęcia mają na celu uwydatnienie emocji na twarzy, co w naszym przypadku znajduje granicę. Jest to okazja do pokazania, że ​​formy i techniki mediów takich jak kino tworzą kody kierujące interpretacją, kody, które są tutaj szeroko wykorzystywane.

Aby omówić ekspresję scen, sposób, w jaki sugerują emocje u bohaterów i widza, przekazywane lub w reakcji na nie, możemy wprowadzić dodatkowe narzędzie. Moglibyśmy zadać sobie pytanie, jakie jest ogniskowe położenie na każdej płaszczyźnie. Czyje spojrzenie jest obrazem? Dla uproszczenia można wyróżnić dwa przypadki: obraz można zatem kadrować tak, jakby był widziany przez świadka spoza opowieści (ogniskowanie „zewnętrzne”) lub odwrotnie – przez jednego z bohaterów (ostrość „subiektywna”). Pomoże to lepiej zrozumieć ujęcia, w których strach sugerują kadry, jakby widziane przez postać spoza kadru, której jeszcze nie spotkaliśmy szpiegującej słoniątka. To konstrukcja asymetrii spojrzenia, w której widz jest pokrzywdzony, podobnie jak postać. Ktoś przygląda się tej postaci, chce z nią wejść w interakcję, ale jeszcze nie wiemy, kto to jest.

5- Konsolidacja osiągnięć i ekspansja

Na koniec dzieci proszone są o wybranie jednej z badanych sekwencji i skorzystanie z pamięci w celu przytoczenia przykładów scen, których inscenizacja wydaje im się podobna. Przytaczane przykłady mogą pochodzić z kina (film, kreskówka), telewizji (teledysk, reklama), komiksu, a nawet literatury. Tę pracę można im zlecić do wykonania w domu, na przykład na okres jednego tygodnia. Będą musieli podać dokładne odwołanie do źródła i opisać scenę, o której mowa, a także powody, dla których dostrzegli w inscenizacji analogię. Ponieważ fizyczne przedstawienie sekwencji może być skomplikowane, uczniowie będą musieli opisać ją dokładnie na piśmie, ponownie wykorzystując wprowadzone słownictwo.