Luminaris

Luminaris opowiada dość prostą historię, w której bohater pragnie uciec od sztywnych ram swojego otoczenia. Jego nadzieje nagle zawiodły, ale widzi, jak upadają przeszkody i spełnia swoje marzenie dzięki pomocy napotkanej kobiecej bohaterki, nie zwracając na niego uwagi. Ostatni pocałunek potwierdza model romansu, z tą różnicą, że (choć nie jest to trywialne) następuje tu odwrócenie ról damsko-męskich. Film interesuje zdumiewające środowisko, w którym umieszczony jest ten cienki diagram. Luminaris opisuje świat, w którym życie reguluje światło słoneczne i gdzie rytm ten wiąże się z konformizmem i standaryzacją, poprzez wizualne odniesienia do epoki triumfującego tayloryzmu. Ten paradoksalny wybór (zwykle ceni się naturalne światło) jest w pewnym sensie wzmocniony ideą techniki równie magicznej, co naturalnej, która pozwala na kształtowanie przedmiotów poprzez przeżuwanie surowca i ożywianie ich jednym mrugnięciem oka. W tym środowisku marzeniem bohatera jest powiększony obiekt techniczny, dopracowany do tego stopnia, że ​​przekracza wszelkie możliwe standardy. Jest wtedy pozbawiony logiki i może otworzyć się na nieoczekiwane powiązania, zgodnie z surrealistyczną estetyką, która cicho przenika film. Żarówka to sterowiec lecący ku wolności. Film zdaje się więc nam mówić, że nie liczą się metody – kalkulacja i nowatorstwo naukowe, czy majsterkowanie i przypadek – liczy się tylko wyobraźnia i marzenia. Luminaris nie tylko przedstawia tę ideę, ale wręcz ją realizuje, wykorzystując techniki filmowe i animacyjne z precyzją, pomysłowością i drwiną. To zupełnie naturalne, że składa hołd pionierom Siódmej Sztuki.