Head

Στις πρώτες εικόνες, ττο Head στήνει το σκηνικό και παρουσιάζει τον χαρακτήρα του (ένα ρομπότ που είναι κατά το ήμισυ παιδί, με ουρά δεινοσαύρου) με έναν αρκετά κλασικό τρόπο, σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει αόριστα τον κόσμο των πρώτων manga. Αλλά γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι κάτι δεν πάει καλά με τη δράση. Αυτό, με επίκεντρο το ρομπότ, συσσωρεύει χωρίς εξήγηση το θέαμα των διαδικασιών μετασχηματισμού (κατάποση, εκκένωση, φύσημα, απόσταξη κ.λπ.), οι οποίες επαναλαμβάνονται ή απαντούν η μία στην άλλη σε ηχώ, τονίζοντας την ιδέα της κυκλικότητας, μέχρι που οι τελευταίες εικόνες κλείνουν τον κύκλο πάνω σε εκείνες της αρχής. Είναι λοιπόν ένα είδος χορογραφίας, επαναλαμβανόμενο σε σημείο σχεδόν υπνωτιστικό, σύμβολο της οποίας θα μπορούσε να είναι η παραδοσιακή πινακίδα των Αμερικανών κουρέων (που έχει εξαχθεί στην Ιαπωνία, όπου τη συναντάμε συχνά), όπως εμφανίζεται φευγαλέα στην ταινία: ο σπειροειδής κύλινδρος. Αν αυτή η χορογραφία δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή, είναι γιατί ο Head είναι γεμάτος μικρές λεπτομέρειες που τραβούν την προσοχή και μαρτυρούν την απόλαυση των δημιουργών να φτιάξουν ένα υβριδικό σχεδιαστικό σύμπαν, εμποτισμένο με την εφευρετικότητα των απαρχών των κόμικ. Θα μπορούσαμε σχεδόν να πούμε ότι το Head είναι η διασταύρωση των αφηρημένων κόμικ στριπ του George Herriman και των mangas του Osamu Tezuka – Ο Krazy Kat συναντά τον Astro το μικρό ρομπότ. Σε αυτές τις αναφορές στο Head προστίθεται ο συνδυασμός του σχεδίου με το χέρι (που διεκδικείται ήδη από τους τίτλους αρχής) και ψηφιακής κινούμενης εικόνας. Μαλακά αντικείμενα και αιχμηρά σχήματα, οργανικά και μηχανικά, έγχρωμα ή ασπρόμαυρα, διαιρούνται, διασταυρώνονται και ξεδιπλώνουν ένα ευφάνταστο και παιχνιδιάρικο σύμπαν. Το Head είναι πράγματι ένα γραφικό παιχνίδι, αλλά όχι ένα κλειστό παιχνίδι: ένα από εκείνα που μεταδίδουν τη δυνατότητα να επανεφευρεθεί το σχέδιο.