Luminaris

لومیناریس داستان نسبتاً ساده ای را روایت می کند، جایی که قهرمان آرزو دارد از چارچوب های سفت و سخت محیط خود فرار کند. امیدهای او ناگهان شکست می‌خورد، اما به لطف کمک شخصیت زنی که بدون توجه به او ملاقات کرد، موانع را می‌بیند و رویای خود را محقق می‌کند. بوسه پایانی مدل عاشقانه را تأیید می کند، با این تفاوت که (اما این شاید بی اهمیت نباشد) که در اینجا نقش های مرد/زن برعکس شده است. علاقه فیلم در محیط حیرت انگیزی است که این نمودار نازک در آن قرار گرفته است. لومیناریس جهانی را توصیف می کند که در آن زندگی توسط نور خورشید تنظیم می شود و این ریتم با هماهنگی و استانداردسازی همراه است، از طریق ارجاعات بصری به عصر تیلوریسم پیروزمند. این انتخاب متناقض (معمولاً به نور طبیعی ارزش داده می شود) به روشی خاص با ایده تکنیکی به همان اندازه جادویی که طبیعی است تقویت می شود، که به اشیا اجازه می دهد تا با جویدن مواد خام شکل داده شوند و با یک چشمک زدن زنده شوند. در این محیط، رویای قهرمان یک شیء فنی بزرگ شده است که به حدی کامل شده است که از همه استانداردهای قابل تصور فراتر می رود. پس از آن بدون منطق است و می تواند با توجه به زیبایی شناسی سورئالیستی که بی صدا در فیلم نفوذ می کند، به ارتباطات غیرمنتظره ای باز شود. لامپ یک کشتی هوایی است که به سمت آزادی پرواز می کند. بنابراین به نظر می رسد فیلم به ما می گوید که روش ها مهم نیستند - محاسبه و نوآوری علمی یا DIY و تصادف - فقط تخیل و رویاها مهم هستند. لومیناریس نه تنها این ایده را ارائه می دهد، بلکه در واقع آن را با استفاده از تکنیک های سینما و انیمیشن با دقت، ابداع و تمسخر به اجرا در می آورد. کاملاً طبیعی است که او به پیشکسوتان هنر هفتم ادای احترام کند.