بیابان ها

به منظور حفظ چشم انداز جهانی، اسناد مورد استفاده نقشه هایی در مقیاس زمین خواهند بود که به صورت تعاملی با Google Earth (نسخه حرفه ای، رایگان) تجسم شده اند. ما از نمای پیش‌فرض (تنها به اطلاعات مرتبط کاهش یافته) استفاده خواهیم کرد، که می‌توانیم کارت‌های خاصی را به آن اضافه کنیم. دومی فایل‌هایی هستند که می‌توانند در Google Earth باز شوند تا «لایه‌ای» از داده‌ها را که روی پایه عکاسی نرم‌افزار قرار گرفته است، به دست آورد (به منابع زیر مراجعه کنید.)

ممکن است برای شروع با معرفی نرم افزار و تکنیک های وابسته به آن مفید باشد: جمع آوری داده های ماهواره ای (Google Earth از عکس های هوایی نیز استفاده می کند). ما باید بر نقش این بینش «خارجی» در فاصله‌ای از زمین تأکید کنیم تا پیوندهایی را که محیط‌ها و انسان‌هایی را که از نظر جغرافیایی دور هستند، به هم متصل می‌کنند، یعنی یک بینش جهانی از سیاره مشخصه جهان معاصر.

اولین گام شامل مشاهده کره زمین برای مکان یابی بیابان ها است که در نگاه اول به عنوان مکان هایی که توسط انسان اشغال نشده اند تعریف می شوند. اصل این است که به دنبال نشانه هایی از شغل انسان بگردیم و در مناظری که مورفولوژی آنها در مقیاس بزرگ (رنگ ها، ساختارها) مشاهده می شود، تأمل کنیم. جابجایی و بزرگنمایی اجازه می دهد تا ایده ها روشن یا رد شوند (مثلاً تمایز ساختارهای طبیعی از سازه های مصنوعی). نقش معلم هدایت تفسیر نشانه هاست. برای روشن شدن مشاهدات، می توان نقشه پوشش زمین (نوع پوشش گیاهی، مناطق زیر کشت، مناطق مصنوعی و غیره) را روی هم قرار داد.

ما می توانیم این اولین جستجوی شهودی را با بررسی نقشه تراکم جمعیت به پایان برسانیم. در پایان این مرحله، کودکان باید مفاهیمی در مورد رابطه بین محیط های طبیعی و حضور انسان (نقش محدودیت های محیط طبیعی) و همچنین فهرست کوتاهی از مناطقی که انسان در آن حضور ندارد، داشته باشد.

مرحله دوم شامل تمرکز بر این مناطق و ویژگی های اکولوژیکی آنها، به ویژه پیوند بین حضور آب و وجود حیات است. این معنای علمی کلمه بیابان است. نقشه های ارزیابی خشکی در دسترس است. برای نقشه برداری حیات، مشکل پیچیده تر است، اما می توان از برخی نقشه های تخصصی جهانی برای ارزیابی تنوع زیستی یا زیست توده استفاده کرد.

ایده این است که تأیید شود که حتی در مناطقی که انسان ها در آن زندگی نمی کنند، پوشش گیاهی یا جانوران همچنان می توانند وجود داشته باشند. بدیهی است که اقیانوس نمونه پارادایمی است، به ویژه به این دلیل که ما تازه شروع به اندازه گیری تنوع زیستی آن کرده ایم. بنابراین، مناطق بسیار کمی از کره زمین واقعاً غیر زنده هستند (بدون حضور حیات ارگانیک): فقط بیابان های یخبندان وجود دارد که در آن ها وجود دارد.

آب وجود دارد، اما به شکل یخ زده.