پوچ

این کار شامل ارائه آثار انتخابی و بحث در مورد آنها برای مقایسه آنها، شناسایی آنچه آنها را گرد هم می آورد و مکانیسم های پوچ را نشان می دهد. رویکرد تطبیقی، زمانی که برای تولیدات حوزه‌های مختلف اعمال می‌شود، مستحق کمی کمک است، اما چشم‌اندازهای جالبی را برای حوزه تاریخ هنر باز می‌کند.

هدف این انتخاب پیوند دادن تولیداتی است که حوزه بسیار وسیعی را پوشش می‌دهند، از آثار کلاسیک تا جدیدترین، از فرهنگ عامه تا فرهنگ به اصطلاح «یادگرفته‌شده». آنها به گونه‌ای گروه‌بندی شده‌اند که چندین "راه مطالعه" را شناسایی کنند، که می‌توان آن‌ها را به‌صورت موردی بررسی کرد یا در یک دوره طولانی‌مدت بیان کرد. هر یک از آهنگ ها با یک "کارگاه" همراه است، زمانی برای دستکاری خلاقانه که در آن کودکان می توانند از مفاهیم مورد بحث بهره برداری کنند.

مطالعه آثار باید مانند همیشه زمینه ای (نویسنده، دوره، حرکت، تکنیک و ...) باشد. به‌علاوه، وقتی نوبت به تحقیق در مورد تأثیرات پوچی می‌رسد، مهم است که سؤالات مربوط به جنسیت و قرارداد با کودکان را زیر سؤال ببریم. به عنوان مثال، در واقعیت، مشاهده یک حیوان در حال صحبت کردن پوچ است، اما در زمینه ژانر «داستان کودکان»، این یک قرارداد پذیرفته شده است که عموماً دیگر اثری پوچ ایجاد نمی کند.

1- پارادوکس ملاقات دو ایده متناقض یا نامرتبط، در فرمول بندی فشرده ای که بیش از هر چیز طنز غافلگیری را هدف قرار می دهد.

• ادبیات: گزیده هایی از آلفونس آله، پنس، متون و حکایات (Le recherche midi، 2000) یا از اریک ساتی، استدلال های یک فرد سرسخت، و به دنبال آن خاطرات یک فرد مبتلا به فراموشی (Voix d’encre، 2013).
• مجسمه: سالوادور دالی، تلفن آفرودیزیاک (1938).
• هنرهای گرافیک: ژاک کارلمن، کاتالوگ اشیاء غیر قابل ردیابی (1969).

کارگاه: تنوع کشیده شده از تمرین سورئالیستی "جسد نفیس" (به صورت جفت، هر کدام روی نیمی از ورق کار می کنند، اولی خطوط خاصی از طراحی خود را فراتر از علامت جداسازی گسترش می دهد و ورق را تا می کند تا نقاشی خود را پنهان کند، دومی باید دوباره از خطوط بیرون زده شروع شود).

2- شگفت انگیز عناصر پوچ به دنبال یکدیگر برای ساختن جهانی بدون ارجاع، که به دنبال حفظ شگفتی اولیه در چیزها است.

• ادبیات (داستان شاعرانه): هانری میشو، آیلر، «سفر در گارباگن» (1948).
• نقاشی: سالوادور دالی، تداوم خاطره (1931)، رنه ماگریت، سرزمین معجزات (1964).
• سینما: ویکتور فلمینگ، جادوگر شهر اوز (1939) یا ژان کوکتو، زیبایی و هیولا (1946).

کارگاه: در چندین نقاشی، سفری را که از سناریوی زیر تصور می‌کنید، توصیف کنید: "در وعده صبحانه، کاسه غلات شما را به درون خود می‌کشد و به دنیایی باورنکردنی کشیده می‌شوید. آنچه را که در آنجا کشف می‌کنید و بازگشتتان را توصیف کنید."

3- وارونگی، جهان وارونه در اینجا پوچ توسعه یافته و با هدفی طنزآمیز به چارچوب اجتماعی اشاره بسیار قوی دارد.

• هنرهای گرافیک: ناشناس، جهان معکوس (حکاکی قرن 18) - مجموعه Mucem، قابل مشاهده در سایت داستان در تصاویر
• ادبیات (رمان): لوئیس کارول، آلیس در سرزمین عجایب، فصل هفتم - "چای در میان احمق ها" (1865).
• هنرهای گرافیک: گزیده‌ای از طراحی‌های گری لارسون، گری لارسون، جلدهای اول تا پنجم (دوپویس، 1997-2002)

کارگاه: یک داستان کوتاه بنویسید که یک روز در مدرسه را "برعکس" توصیف کند.

4- مزخرف وقتی پوچ برای تضعیف منطق، بدون انگیزه پنهانی پیچیده کار می کند.

• سینما: A. Astier, A. Kappauf, J.-Y. رابین، کاملوت، قسمت‌های انتخابی از بین فصل 1 یا 2 (2005)
• هنرهای تجسمی: امضاکننده رومی، اجراهای ویدیویی Action kurhaus (1992)، کایاک (2000)، Punkt، (2006)، Old Shatterband (2007)، Zwei Schirme (2009) - قابل مشاهده آنلاین در گزارشی از برنامه Arte Tracks (ژانویه 2015)
• ادبیات (شعر، اجرا): کریستف تارکوس، "Je inflate" و "Tambour et tombola" (1998)، در L'année (P.O.L. 2014)، همچنین به صورت آنلاین در دسترس است.

کارگاه: ضرب المثل های بریده. از مجموعه ای از ضرب المثل ها (یا شعرها یا افسانه های بسیار کوتاه) که روی کاغذهای بزرگ چاپ کرده ایم، آنها را به قطعات مربوط به موجودات دستوری برش می دهیم، سپس این قطعات را با هم مخلوط می کنیم و آزادانه آنها را دوباره می سازیم تا یافته های پوچ به دست آوریم.

5. BURLESQUE مکانیک پوچ در اینجا ناهماهنگی (بی اهمیت/بالا، ساده/پیچیده) و اغراق، تحریف را هدف قرار می دهد. - ادبیات (رمان): Rabelais, Gargantua (1534).

• سینما: لورل و هاردی، نبرد قرن (1927)، باستر کیتون، جابجایی یخچال (1922)، خانه جداشدنی (1920).
• هنرهای تجسمی: ​​Saverio Lucariello، سری Vanitas (از 1995).

کارگاه آموزشی: استفاده از نرم افزار ویرایش تصویر برای مخفی کردن/تحریف یک نقاشی معروف.

اسناد و مراجع

• مقاله ای در مورد بررسی نظریه های خنده: رابرت ایرد، نظریه های خنده و شوخ طبعی (اوت 2015)، قابل مشاهده در سایت او
• درباره خنده در طلوع قرن بیستم: D. Grojnowski و B. Sarrazin، Fumisteries. تولد طنز مدرن 1870-1914 (Omnibus, 2011).
• برای تأمل در مفهوم طنز در ادبیات (اما تعدادی از مفاهیم جالب مورد بحث قرار گرفته است که می تواند دامنه کلی تری داشته باشد): کنفرانس زیر نظر B. Gendrel و P. Moran، "طنز، تلاش برای تعریف"، École normale supérieure (2005-2006) - به طور کامل آنلاین در XXLINK0X قابل مشاهده است.
• یک برگه مرجع در مورد سینما: Marie-Françoise Leudet, Burlesque and Absurd – تعاریف (ژانویه 2013)، موجود در PDF در وب سایت lettersvolees.fr.
• درباره طنز در هنر مدرن و معاصر: ژان ایو ژوانیس، حماقت: هنر، زندگی، سیاست - روش، (مجله هنرهای زیبا، 2003).
• درباره پیوندهای سینمای بورلسک و ادبیات مدرن: هانری گاریک، «جیب های مولوی: برای خوانش بورلسکی از ادبیات»، Fabula-LhT، شماره 2، «سینما با ادبیات چه می کند (و بالعکس)»، دسامبر 2006، آنلاین در Fabula.org.