Head

In de eerste beelden zet Head de toon en presenteert zijn personage (een soort halfkindrobot, met een dinosaurusstaart) op vrij klassieke wijze, in een sfeer die vaag doet denken aan de wereld van de eerste manga. Maar we beseffen al snel dat er iets mis is met de actie. Dit, gecentreerd op de robot, accumuleert zonder uitleg het schouwspel van transformatieprocessen (innemen, evacueren, blazen, distilleren, enz.), die zich in echo's herhalen of op elkaar reageren, wat het idee van circulariteit accentueert, totdat de laatste beelden over die aan het begin lopen. Het is dus een soort choreografie, repetitief tot bijna hypnotiserend, waarvan het symbool het traditionele teken van Amerikaanse kappers zou kunnen zijn (geëxporteerd naar Japan, waar we het veel tegenkomen), zoals het terloops in de film te zien is: de spiraalcilinder. Als deze choreografie niet meteen waarneembaar is, komt dat doordat Head vol zit met kleine details die de aandacht trekken en getuigen van het plezier van de auteurs in het creëren van een hybride cartoonuniversum, doordrenkt met de inventiviteit van het begin van de strip. We zouden bijna kunnen zeggen dat Head de kruising is tussen de abstracte striptrips van George Herriman en de manga’s van Osamu Tezuka – Krazy Kat ontmoet Astro de kleine robot. Toegevoegd aan deze referenties in Head is de mix tussen handtekeningen (geclaimd in de aftiteling) en digitale animatie. Zachte objecten en scherpe vormen, organisch en mechanisch, in kleur of zwart-wit, verdelen, kruisen en creëren een fantasievol en speels universum. Head is inderdaad een grafisch spel, maar geen gesloten spel: een spel dat de mogelijkheid van een hernieuwde uitvinding van het tekenen communiceert.