قاب سینما

1- هدف از تحلیل را بیان کنید

می توانیم پروژه را با یک سوال ساده در مورد تفسیر شروع کنیم. فیلم بی کلام است و حیوانات خیلی رسا به تصویر کشیده نشده اند. پس چگونه جزئیات عمل، نیات شخصیت ها را درک کنیم؟ و چگونه احساسات بیننده تکامل می یابد؟ بنابراین ما بر ابزارهایی تمرکز خواهیم کرد که از یک سو امکان درک موقعیت های داستانی را که گفته می شود و از سوی دیگر ایجاد یک احساس را فراهم می کند. همانطور که سعی می کنیم بر روی تصاویر تمرکز کنیم، با در نظر گرفتن این ایده ها می توانیم با مشاهده جدیدی بدون صدا شروع کنیم.

۲- واژگان سینما را ارائه دهید

قبل از شروع مطالعه خود فیلم، معرفی مفاهیم معمول مورد استفاده برای توصیف تصاویر مفید است. به این صورت تعریف می کنیم:

• قاب، به عنوان یک برش (انتخاب) در چیزی که می خواهیم نشان دهیم، و همچنین بیرون کادر، چیزی است که پیشنهاد می شود اما در کادر نشان داده نمی شود. ما می توانیم با نقاشی، عکاسی، طراحی قیاس کنیم.
• نما به عنوان یک واحد زمانی فیلم و به عنوان یک "قابی که در مدت زمان معینی طول می کشد" (نیازی نیست به سوالات مربوط به اتصال و تدوین بپردازیم)
• مقیاس های مختلف شات (نمای عمومی، لانگ شات، مدیوم شات، شات آمریکایی، کلوزآپ، کلوزآپ، خیلی کلوزآپ)، هر مقیاس مربوط به رابطه خاصی بین محیط و شخصیت ها است که بر درک و بیان آنچه نشان داده می شود، بازی می کند.
• موقعیت ها و حرکات دوربین (مسافرت، حرکت، زوم، زاویه بالا/پایین) به عنوان ابزاری برای حفظ یا تکامل یک فریم خاص، برای معرفی یک احساس خاص.
• احتمالاً چهره‌های ویرایشی خاصی که در فیلم استفاده می‌شوند: شات/شات معکوس (تغییر دو نما از جهت‌های مخالف که امکان مقایسه دو دیدگاه را فراهم می‌کند) و حل شونده (عمدتاً در اینجا به عنوان بیضی استفاده می‌شود).

3-از ابزارها بر روی سکانس های انتخابی فیلم استفاده کنید

این تمرین شامل درخواست از کودکان برای تطبیق تصاویر از فیلم و عناصر معرفی شده قبلی برای سکانس های انتخابی خاص است. هر سکانس از تعداد معینی نما تشکیل شده است که باید با استفاده مجدد از واژگان پوشش داده شده توصیف شوند.

می توان از آنها خواسته شد که در گروه های کوچک 2 یا 3 نفره روی برگه های پرسشنامه از پیش تعیین شده با عکس هایی که طرح های مختلف را نشان می دهد کار کنند، یا به طور جمعی در "بریدن" طرح ها شرکت کنند و در مورد تصاویر پیش بینی شده بحث کنند. در این حالت دوم، آنها خودشان می توانند طرح را در ترسیم (بر روی پرسشنامه های خالی) برای ترجمه مقیاس طرح نشان دهند.

هنگامی که واژگان را نمی توان دقیقاً به کار برد یا وقتی تردید دارند، از کودکان دعوت می شود تا به این تردید و مشکلی که در آنجا ایجاد می شود توجه کنند.

دنباله های پیشنهادی عبارتند از:

• سکانس معرفی شخصیت (0'00'' - 0'35'' - 6 شات)
• سرگردانی در جنگل و ظهور لمور (1'40' - 2'25 - 12 شات).
• بیداری و سفر (4’03”-4’49 – 5 شات).
• اتحاد ناموفق (5'16-5'37 - 4 شوت).
• حمله کروکودیل (5'34-6'38" - 20 شلیک).
• پرواز به جلو تا سقوط صخره (6’39-7’04 – 12 شلیک).

4- بحث در مورد صحنه پردازی سکانس ها

از برگه های قبلی، بچه ها انتخاب های خود را با هم مقایسه می کنند و در مورد سؤالات صحنه سازی بحث می کنند، یعنی انتخاب یک تکنیک خاص از نظر درک و بیان: چگونه به درک بهتر آنچه اتفاق می افتد کمک می کند؟ این چه احساسی را برمی انگیزد؟ این مرحله در قالب یک بحث جمعی به رهبری معلم انجام می شود.

در این مرحله، ممکن است یادآوری این نکته مفید باشد که واژگان ارائه شده در اصل برای توصیف سینما طراحی شده بود: شخصیت‌های انسانی، فیلم‌برداری شده با دوربین واقعی. بنابراین در این فیلم، کارتون‌هایی که حیوانات را ارائه می‌کنند، نارسایی خاصی وجود دارد. به طور خاص، مقیاس‌های شات نزدیک برای برجسته کردن احساسات روی صورت ساخته می‌شوند که در مورد ما محدودیتی پیدا می‌کند. این فرصتی است برای نشان دادن اینکه اشکال و تکنیک های رسانه ای مانند سینما کدهایی را تولید می کند که تفسیر را هدایت می کند، کدهایی که در اینجا به طور گسترده مورد بهره برداری قرار می گیرند.

برای بحث در مورد بیان صحنه ها، نحوه القای احساسات در شخصیت ها و بیننده، انتقال یا واکنش به آنها، می توان ابزار اضافی را معرفی کرد. می‌توانیم از خود بپرسیم که موقعیت کانونی در هر صفحه چیست؟ تصویر نگاه کیست؟ برای ساده‌ترشدن، می‌توانیم دو حالت را تشخیص دهیم: بنابراین تصویر را می‌توان طوری قاب کرد که گویی توسط شاهدی خارج از داستان (تمرکز «خارجی»)، یا برعکس توسط یکی از شخصیت‌ها (تمرکز «ذهنی») دیده می‌شود. این به درک بهتر نماهایی کمک می کند که در آن ترس توسط فریم هایی که گویی توسط شخصیتی خارج از کادر دیده می شود که هنوز او را در حال جاسوسی از بچه فیل ندیده ایم، نشان می دهد. این ساختن عدم تقارن نگاه است، جایی که تماشاگر، درست مانند شخصیت، محروم است. یک نفر به شخصیت نگاه می کند، می خواهد با او ارتباط برقرار کند، اما ما هنوز نمی دانیم که او کیست.

5- تحکیم دستاوردها و گسترش

در نهایت، از بچه ها دعوت می شود تا یکی از سکانس های مورد مطالعه را انتخاب کنند و از حافظه خود استفاده کنند و نمونه هایی از صحنه هایی را ذکر کنند که صحنه پردازی آنها شبیه به آنها به نظر می رسد. مثال‌های ذکر شده می‌تواند از سینما (فیلم، کارتون)، تلویزیون (موسیقی ویدئو، تبلیغات)، کمیک یا حتی ادبیات باشد. این کار را می توان به آنها داد تا مثلاً یک هفته در خانه انجام دهند. آنها باید مرجع دقیق منبع و توصیف صحنه مورد بحث و همچنین دلایلی که چرا آنها این قیاس را در صحنه پردازی درک کرده اند، ارائه دهند. از آنجایی که نمایش فیزیکی این توالی می تواند پیچیده باشد، آنها باید آن را دقیقاً به صورت نوشتاری توصیف کنند، بنابراین از واژگان معرفی شده دوباره استفاده می کنند.