Bardzo piękny krótki film o matczynej miłości u zwierząt.
Śledź przygody Ahco, słoniątka zagubionego w lesie i jego szczęśliwych lub niefortunnych spotkań z innymi zwierzętami; wygoda lemura katta, niebezpieczeństwo krokodyli.
Być może dzieci wcielą się w tę wzruszającą postać, zdesperowane na myśl o stracie matki.
Film krótkometrażowy „Ahco On The Road” został zakwalifikowany do festiwalu Takorama 2023 organizowanego przez stowarzyszenie Films pour enfants.
1-Jaką ścieżką podąża słoniątko po opuszczeniu stada?
Idzie na chybił trafił, najpierw podążając za motylem, potem w reakcji (przyciąganie, strach) w stronę napotkanych zwierząt, po czym wędruje szukając drogi powrotnej.
2-Jakie ma spotkanie? Jak on reaguje?
Poznaje inne zwierzęta, każde o innym nastawieniu (przyjazne, obojętne, agresywne). Wszyscy go zaskakują, co świadczy zarówno o jego braku doświadczenia, jak i ciekawości.
3-Jakie inne historie przywołuje na myśl tę historię?
Tomek Kciuk i podobne opowieści, w których dzieci zagubiły się i próbowały odnaleźć swój dom.
4-Jak rozumiemy emocje bohatera?
Przez podobieństwo do tego, co czulibyśmy (lub czuliśmy) w tej samej sytuacji.
5-Jaką rolę odgrywa muzyka?
Muzyka jest wyrazista i podąża za zachwytem, zdziwieniem, zmartwieniem lub paniką słoniątka.
6-Czy na wszystkich zdjęciach w filmie widzimy słonia?
Prawie na wszystkich.
A kiedy go nie widzimy, to dlatego, że patrzymy jego oczami. Film w całości skupia się na tej postaci.
7-Dlaczego się boimy, gdy krokodyl ugryzie słonia?
Wyobrażamy sobie, jak byśmy się czuli.
Przypisujemy zwierzęciu te same uczucia co my (antropomorfizm).
8-Czy wiemy, jak słoniątko by pomyślało w rzeczywistości?
Nie wiemy na pewno, jak słonie myślą i czują.
Ludzkie emocje i myśli są rozumiane poprzez język (werbalny, cielesny), którego się nauczyliśmy.
Ale słonie nie mają tego języka. Możemy jedynie spróbować wyobrazić sobie, przez analogię, co oni myślą i czują.
Rozszerzenia i odniesienia
Kadr kinowy: analiza kinowego języka filmu — ekspresyjne kadrowanie i ogniskowanie.
W 8-minutowym filmie animowanym opowiadającym bardzo prostą historię Ahco On The Road wykorzystuje dużą liczbę technik kinowych: ekspresyjne wykorzystanie obrazu poza kadrem, wielokrotne skale ujęć, (wirtualne) ruchy kamery, efekty ogniskowania, różne rodzaje połączeń itp. Służą one do rozwinięcia tematu spojrzenia, na dwóch poziomach. Na poziomie fabuły, po pierwsze, chodzi o opowiedzenie o poszerzeniu wizji bohatera na otaczający go świat. Stąd ujęcia śledzące, które stopniowo odkrywają scenerię i gry z poza kadrem dotyczące wyglądu spotykanych zwierząt. Na bardziej ogólnym poziomie film opowiada o naszym podejściu do zwierząt, o tym, jak projektujemy siebie w ich świadomości lub, przeciwnie, pozostają one dla nas tajemnicze. Jak przystało na dokument o zwierzętach, Ahco On The Road zostawia zwierzęta w spokoju, a emocje, jakie im dostarcza, konstruowane są w dużej mierze przez stosowane kody kinematograficznej ekspresji: rytmy, muzykę i gry skupienia ujęć.
Proponujemy przestudiować w filmie te konstrukcje, w szczególności pracę kadru i ruchy kamery.
1 – Podaj cel analizy
Projekt możemy rozpocząć od prostego pytania o interpretację. Film jest pozbawiony słów, a zwierzęta nie są ukazane zbyt wyraziście. Jak zatem rozumieć szczegóły akcji, intencje bohaterów? A jak ewoluują emocje widza? Skupimy się zatem na narzędziach, które pozwolą z jednej strony zrozumieć sytuacje z opowiadanej historii, a z drugiej strony wywołać emocję.
Próbując skoncentrować się na obrazach, możemy zacząć od nowego oglądania bez dźwięku.
2- Obecne słownictwo filmowe
Przed rozpoczęciem badań nad samym filmem warto zapoznać się z pojęciami używanymi do opisu obrazów. Zdefiniujemy w ten sposób:
- Rama, jako wycinek (wybór) tego, co chcemy pokazać, jak i wykroczenie poza kadr, czyli to, co jest sugerowane, a nie pokazane w kadrze. Można dokonać analogii z malarstwem, fotografią, rysunkiem.
- Plan jako czasowa jednostka filmu i jako „rama, która utrzymuje się przez pewien czas” (nie musimy zajmować się kwestiami połączenia i montażu).
- Różne skale planów (ujęcie ogólne, ujęcie z dystansu, ujęcie średnie, ujęcie amerykańskie, zbliżenie, zbliżenie, bardzo zbliżenie), każda skala odpowiada pewnej relacji pomiędzy scenerią a bohaterami, co wpływa na zrozumienie i ekspresję tego, co ukazane.
- Pozycje i ruchy kamery (podróżowanie, panoramowanie, powiększanie, wysoki/niski kąt) jako sposób na zachowanie lub ewolucję określonego kadru, wprowadzenie określonego uczucia.
- Niektóre figury montażowe użyte w filmie: ujęcie/ujęcie odwrócone (naprzemienność dwóch widoków z przeciwnych kierunków, pozwalająca na porównanie dwóch punktów widzenia) i rozpuszczenie (użyte tutaj głównie jako elipsa).
3– Użyj narzędzi w wybranych sekwencjach filmu
Poproś dzieci, aby dopasowały obrazki z filmu do przedstawionych wcześniej elementów. Każda sekwencja składa się z określonej liczby ujęć, które należy opisać, wykorzystując poznane słownictwo.
Sugerowane sekwencje to:
- Sekwencja wprowadzająca postaci (0'00'' - 0'35'' - 6 strzałów).
- Wędrówka po dżungli i pojawienie się lemura (1’40’’ – 2’25 – 12 strzałów).
- Przebudzenie i podróż (4’03”-4’49 – 5 strzałów).
- Nieudane spotkanie (5’16-5’37 – 4 strzały).
- Atak krokodyla (5’34-6’38” – 20 strzałów).
- Lot do przodu aż do upadku klifu (6’39-7’04 – 12 strzałów).
4- Dyskusja na temat inscenizacji sekwencji
Dzieci porównają swoje wybory i omówią kwestie inscenizacji, czyli wyboru określonej techniki pod względem zrozumienia i ekspresji: w jaki sposób pomaga to lepiej zrozumieć, co się dzieje? jakie emocje to wywołuje? Ten krok odbywa się w formie zbiorowej dyskusji.
W tym miejscu warto przypomnieć, że prezentowane słownictwo miało pierwotnie służyć do opisu kina: postaci ludzkich, sfilmowanych prawdziwą kamerą. Jest zatem a priori pewna nieadekwatność tego filmu, kreskówki przedstawiającej zwierzęta. W szczególności skale bliskiego ujęcia mają na celu uwydatnienie emocji na twarzy, co w naszym przypadku znajduje granicę. Jest to okazja do pokazania, że formy i techniki mediów takich jak kino tworzą kody, które kierują interpretacją.
Aby omówić ekspresję scen, sposób, w jaki sugerują emocje u bohaterów i widza, przekazywane lub w reakcji na nie, możemy wprowadzić dodatkowe narzędzie. Moglibyśmy zadać sobie pytanie, jakie jest ogniskowe położenie na każdej płaszczyźnie. Czyje spojrzenie jest obrazem? Dla uproszczenia można wyróżnić dwa przypadki: obraz można zatem kadrować tak, jakby był widziany przez świadka spoza opowieści (ognisko „zewnętrzne”) lub odwrotnie – przez jednego z bohaterów (ostrość „subiektywna”). Pomoże to lepiej zrozumieć ujęcia, w których strach sugerują kadry, jakby widziane przez postać spoza kadru, której jeszcze nie spotkaliśmy szpiegującej słoniątka.
To konstrukcja asymetrii spojrzenia, w której widz jest pokrzywdzony, podobnie jak postać. Ktoś przygląda się tej postaci, chce z nią wejść w interakcję, ale jeszcze nie wiemy, kto to jest.
Zajęcia edukacyjne oferowane przez Bruno Pelliera, Christophe'a i Oliviera Defaye.
Powstał przy wsparciu francuskiego Ministerstwa Edukacji Narodowej i CNC.
Oglądanie filmu z rodziną, zajęcia edukacyjne z rodzicami w domu i z nauczycielami w klasie.
