หนังสั้นที่สวยงามมากเกี่ยวกับความรักของแม่ในสัตว์
ติดตามการผจญภัยของ Ahco ลูกช้างที่หลงทางในป่าและการเผชิญหน้ากับสัตว์อื่น ๆ อย่างมีความสุขหรือโชคร้าย ความสบายใจของสัตว์จำพวกลิงหางแหวน อันตรายจากจระเข้
เด็กๆ อาจจะแสดงตัวเองเป็นตัวละครที่น่าประทับใจนี้ และหมดหวังกับความคิดที่จะสูญเสียแม่ไป
ภาพยนตร์สั้นเรื่อง “Ahco On The Road” ได้รับเลือกให้เข้าร่วมงานเทศกาล Takorama 2023 ซึ่งจัดโดยสมาคม Films pour enfants
1-เมื่อลูกช้างออกจากฝูงแล้วจะเดินตามเส้นทางใด?
เขาสุ่มเดินตามผีเสื้อก่อน จากนั้นตอบสนอง (ดึงดูด กลัว) ต่อสัตว์ที่พบเจอ จากนั้นเขาก็เดินเตร่หาทางกลับ
2-เขามีประชุมแบบไหน? เขามีปฏิกิริยาอย่างไร?
เขาได้พบกับสัตว์อื่นๆ ซึ่งแต่ละตัวมีทัศนคติที่แตกต่างกัน (เป็นมิตร ไม่แยแส และก้าวร้าว) เขาทำให้ทุกคนประหลาดใจ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นถึงการขาดประสบการณ์พอๆ กับความอยากรู้อยากเห็นของเขา
3-เรื่องนี้มีเรื่องราวอะไรอีกบ้างที่นึกถึง?
ทอมธัมบ์ และนิทานที่คล้ายกัน ซึ่งเด็ก ๆ หลงทางและพยายามหาบ้าน
4-เราจะเข้าใจอารมณ์ของตัวละครได้อย่างไร?
โดยมีความคล้ายคลึงกับสิ่งที่เราจะรู้สึก (หรือรู้สึก) ในสถานการณ์เดียวกัน
5-ดนตรีมีบทบาทอย่างไร?
ดนตรีสื่ออารมณ์และติดตามความประหลาดใจ ความประหลาดใจ ความกังวล หรือความตื่นตระหนกของลูกช้าง
6-เราเห็นลูกช้างในภาพทุกภาพในภาพยนตร์หรือไม่?
เกือบหมดเลย
และเมื่อเราไม่เห็นเขา ก็เพราะเรามองผ่านตาของเขา ภาพยนตร์เรื่องนี้เน้นไปที่ตัวละครตัวนี้โดยสิ้นเชิง
7-ทำไมเราถึงกลัวเมื่อจระเข้กัดลูกช้าง?
เราจินตนาการว่าเราจะรู้สึกอย่างไร
เราถือว่าความรู้สึกแบบเดียวกับเรานั้นมาจากสัตว์ (มานุษยวิทยา)
8-เรารู้ไหมว่าในความเป็นจริงแล้วลูกช้างจะคิดอย่างไร?
เราไม่ทราบแน่ชัดว่าช้างคิดและรู้สึกอย่างไร
อารมณ์และความคิดของมนุษย์เข้าใจได้ผ่านภาษา (ทางวาจา ร่างกาย) ที่เราได้เรียนรู้มา
แต่ช้างไม่มีภาษานี้ เราทำได้เพียงพยายามจินตนาการถึงสิ่งที่พวกเขาคิดและรู้สึกโดยการเปรียบเทียบ
ส่วนขยายและการอ้างอิง
กรอบภาพยนตร์: การวิเคราะห์ภาษาภาพยนตร์ของภาพยนตร์ — การจัดกรอบและการโฟกัสที่แสดงออก
สำหรับภาพยนตร์แอนิเมชั่นความยาว 8 นาทีที่บอกเล่าเรื่องราวที่เรียบง่าย Ahco on the road ใช้เทคนิคการชมภาพยนตร์จำนวนมาก: การใช้เทคนิคนอกเฟรมอย่างแสดงออก การปรับขนาดช็อตหลายช็อต การเคลื่อนไหวของกล้อง (เสมือน) เอฟเฟกต์การโฟกัส การเชื่อมต่อประเภทต่างๆ ฯลฯ โดยใช้เพื่อพัฒนาธีมของการจ้องมองในสองระดับ ในระดับเนื้อเรื่อง อย่างแรกเลยคือการบอกเล่าวิสัยทัศน์ของตัวละครเกี่ยวกับโลกรอบตัวให้กว้างขึ้น ดังนั้นช็อตติดตามที่ค่อยๆ ค้นพบฉากและเกมที่มีรูปลักษณ์ภายนอกของสัตว์ที่เขาพบ ในระดับทั่วไป ภาพยนตร์เรื่องนี้พูดถึงมุมมองของเราเกี่ยวกับสัตว์ต่างๆ วิธีที่เรานำเสนอตัวเองสู่จิตสำนึกของพวกมัน หรือในทางกลับกัน พวกมันยังคงลึกลับสำหรับเรา ดังเช่นในสารคดีเกี่ยวกับสัตว์ Ahco บนท้องถนนปล่อยให้สัตว์ต่างๆ อยู่เงียบๆ และอารมณ์ที่มันมอบให้พวกมันถูกสร้างขึ้นส่วนใหญ่ตามหลักการแสดงออกทางภาพยนตร์ที่ใช้ ได้แก่ จังหวะ ดนตรี และเกมที่เน้นการโฟกัสของช็อต
เราเสนอให้ศึกษาโครงสร้างเหล่านี้ในภาพยนตร์ โดยเฉพาะการทำงานของเฟรมและการเคลื่อนไหวของกล้อง
1- ระบุวัตถุประสงค์ของการวิเคราะห์
เราสามารถเริ่มโครงการด้วยคำถามง่ายๆ เกี่ยวกับการตีความ ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่มีคำบรรยายและสัตว์ต่างๆ ไม่ได้รับการถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน แล้วเราจะเข้าใจรายละเอียดการกระทำ เจตนาของตัวละครได้อย่างไร? และอารมณ์ของผู้ชมพัฒนาไปอย่างไร? ดังนั้นเราจึงมุ่งเน้นไปที่เครื่องมือที่จะช่วยให้ในด้านหนึ่งเข้าใจสถานการณ์ของเรื่องราวที่บอกเล่า และอีกด้านหนึ่งคือการสร้างอารมณ์ความรู้สึก
ขณะที่เราพยายามมุ่งความสนใจไปที่ภาพ เราก็สามารถเริ่มต้นรับชมภาพใหม่โดยไม่มีเสียงได้
2- นำเสนอคำศัพท์ภาพยนตร์
ก่อนที่จะเริ่มการศึกษาเกี่ยวกับภาพยนตร์ การแนะนำแนวคิดปกติที่ใช้อธิบายภาพจะเป็นประโยชน์ เราจะกำหนดดังนี้:
- กรอบรูปเป็นตัวตัด (ตัวเลือก) ในสิ่งที่เราต้องการแสดง รวมถึงสิ่งที่แนะนำแต่ไม่แสดงในเฟรม เราสามารถเปรียบเทียบกับการวาดภาพ การถ่ายภาพ การวาดภาพได้
- แผน เป็นหน่วยชั่วคราวของภาพยนตร์และเป็น "เฟรมที่คงอยู่ในช่วงเวลาหนึ่ง" (เราไม่จำเป็นต้องตอบคำถามเกี่ยวกับการเชื่อมโยงและการตัดต่อ)
- ขนาดแผนที่แตกต่างกัน (ช็อตทั่วไป, ช็อตยาว, ช็อตกลาง, ช็อตอเมริกัน, โคลสอัพ, โคลสอัพ, โคลสอัพมาก) แต่ละสเกลสอดคล้องกับความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างฉากกับตัวละคร ซึ่งเล่นกับความเข้าใจและการแสดงออกของสิ่งที่แสดง
- ตำแหน่งและการเคลื่อนไหวของกล้อง (การเดินทาง การแพน ซูม มุมสูง/ต่ำ) เพื่อเป็นการรักษาหรือพัฒนากรอบภาพใดภาพหนึ่ง เพื่อนำเสนอความรู้สึกเฉพาะ
- หุ่นประกอบบางส่วน ใช้ในภาพยนตร์: ช็อต/ช็อตย้อนกลับ (การสลับสองมุมมองจากทิศทางตรงกันข้ามเพื่อให้สามารถเปรียบเทียบมุมมองสองจุดได้) และละลาย (ส่วนใหญ่ใช้ที่นี่เป็นวงรี)
3- ใช้เครื่องมือกับลำดับที่เลือกของภาพยนตร์
ขอให้เด็กจับคู่ภาพจากภาพยนตร์และองค์ประกอบที่แนะนำก่อนหน้านี้ แต่ละลำดับประกอบด้วยช็อตจำนวนหนึ่งซึ่งจะต้องอธิบายโดยการนำคำศัพท์ที่ครอบคลุมกลับมาใช้ใหม่
ลำดับที่แนะนำคือ:
- ลำดับการแนะนำตัวละคร (0'00'' - 0'35'' - 6 นัด)
- การพเนจรในป่าและการปรากฏตัวของสัตว์จำพวกลิง (1'40'' – 2'25 – 12 นัด)
- การตื่นขึ้นและการเดินทาง (4'03”-4'49 – 5 นัด)
- การรวมตัวที่ล้มเหลว (5'16-5'37 – 4 นัด)
- การโจมตีของจระเข้ (5'34-6'38” – 20 นัด)
- บินไปข้างหน้าจนหน้าผาตก (6'39-7'04 – 12 นัด)
4- การอภิปรายเกี่ยวกับการแสดงละครของลำดับ
เด็กจะเปรียบเทียบตัวเลือกของตนเองและอภิปรายคำถามเกี่ยวกับการจัดฉาก กล่าวคือ การเลือกเทคนิคบางอย่างในแง่ของความเข้าใจและการแสดงออก สิ่งนี้ช่วยให้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้ดีขึ้นอย่างไร สิ่งนี้กระตุ้นอารมณ์อะไร? ขั้นตอนนี้เกิดขึ้นในรูปแบบของการอภิปรายร่วมกัน
ณ จุดนี้ อาจเป็นประโยชน์ที่จะจำไว้ว่าคำศัพท์ที่นำเสนอนั้นเดิมทีออกแบบมาเพื่ออธิบายภาพยนตร์: ตัวละครมนุษย์ที่ถ่ายทำด้วยกล้องจริง ดังนั้นจึงมีความไม่เพียงพอบางประการกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งเป็นการ์ตูนที่นำเสนอสัตว์ต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การยิงระยะใกล้นั้นถูกสร้างขึ้นเพื่อเน้นอารมณ์บนใบหน้า ซึ่งพบขีดจำกัดในกรณีของเรา นี่เป็นโอกาสที่จะแสดงให้เห็นว่ารูปแบบและเทคนิคของสื่อ เช่น ภาพยนตร์ ก่อให้เกิดรหัสที่เป็นแนวทางในการตีความ
เพื่อหารือเกี่ยวกับการแสดงออกของฉาก วิธีการนำเสนออารมณ์ในตัวละครและผู้ชม การถ่ายทอดหรือการโต้ตอบ เราสามารถแนะนำเครื่องมือเพิ่มเติมได้ เราสามารถถามตัวเองได้ว่าตำแหน่งโฟกัสของแต่ละระนาบคืออะไร ภาพลักษณ์นั้นเป็นของใคร? เพื่อให้ง่ายขึ้น เราสามารถแยกความแตกต่างได้สองกรณี: ภาพสามารถถูกจัดวางราวกับว่าพยานที่อยู่ภายนอกเรื่องราวมองเห็น (“โฟกัสภายนอก”) หรือในทางตรงกันข้ามโดยตัวละครตัวใดตัวหนึ่ง (“โฟกัสเชิงอัตวิสัย”) สิ่งนี้จะช่วยให้เข้าใจช็อตได้ดีขึ้นซึ่งบ่งบอกถึงความกลัวโดยเฟรมที่ราวกับว่าตัวละครที่อยู่นอกเฟรมมองเห็นซึ่งเรายังไม่เคยเห็นกำลังสอดแนมลูกช้าง
นี่คือการสร้างความไม่สมดุลของการจ้องมอง โดยที่ผู้ชมเสียเปรียบ เช่นเดียวกับตัวละคร มีคนกำลังดูตัวละครกำลังจะโต้ตอบกับเขา แต่เรายังไม่รู้ว่าเป็นใคร
กิจกรรมการศึกษาที่นำเสนอโดย Bruno Pellier, Christophe และ Olivier Defaye
