การยกระดับความเป็นหนึ่งเดียวเพื่อทำให้เพื่อนของคุณพอใจ แต่จำเป็นจริงหรือ? เด็กตั้งแต่อายุยังน้อยมากจะอ่อนไหวต่อโลกภายนอกและความคิดเห็นของผู้อื่นก็มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมของเรา ภาพยนตร์ที่สวยงามมากที่จะอธิบายให้เด็กเล็กฟังว่าสิ่งสำคัญคือต้องมีความมั่นใจในตนเอง ค้นพบภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ของ Gabriel Lin http://gabelin.blogspot.jp ตั้งคำถามกับภาพยนตร์เรื่องนี้: ของเล่นที่ดีที่สุด ทำความเข้าใจเรื่องราว ธีม แสดงความรู้สึกอ่อนไหว และใช้ความคิดเชิงวิพากษ์ของคุณ มีสองประเด็นหลักในการตีความสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ ในระดับแรก มันเป็นคำถามของการเข้าใจประสบการณ์ทางจิตวิทยาที่เล่าไว้: การเรียนรู้ที่จะละสายตาจากผู้อื่น และไว้วางใจตนเอง ซึ่งหมายถึงการมุ่งเน้นไปที่วิวัฒนาการของอารมณ์ของตัวละคร การอ่านการแสดงออก และการตั้งสมมติฐาน หากการระบุตัวตนอยู่ตรงนี้โดยตรง เมื่อพิจารณาจากบริบทที่เด็กๆ คุ้นเคย (สนามเด็กเล่นหรือสวนสาธารณะ) ข้อเท็จจริงยังคงอยู่ว่าการทำความเข้าใจการเปลี่ยนแปลงของตัวละครหลักไม่จำเป็นต้องปรากฏชัดในตัวเอง ในระดับที่สอง เป็นคำถามในการระบุประเด็นที่เชื่อมโยงกับบริบทที่กว้างขึ้น เช่น เชื้อชาติทางเทคโนโลยี แฟชั่น และความเชื่อมโยงกับอารมณ์ความรู้สึกหรือความสัมพันธ์ในกลุ่ม การเปลี่ยนจุดมุ่งเน้นหรือบริบทอาจเป็นวิธีทำให้พวกเขาเข้าใจได้ 1 เราจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวละครคิดอะไร? ขอบคุณการแสดงออกของพวกเขา เพราะเราเคยเจอสถานการณ์เดียวกันมาแล้ว... 2 ที่ไหนและเมื่อไหร่เรื่องราวดำเนินไปไหม? ในประเทศไหน? เราไม่ทราบแน่ชัด แต่ในประเทศที่เด็กๆ สามารถเล่นของเล่นอิเล็กทรอนิกส์ได้... 3 อะไรผลักดันให้เด็กปรับเปลี่ยนของเล่นของเขาอยู่ตลอดเวลา? เขาต้องการที่จะสวยที่สุดและสมบูรณ์แบบที่สุดต่อหน้าสหายของเขา 4 ทำไมเด็กถึงละทิ้งการปรับปรุงของเล่นของเขา? เขาเข้าใจดีว่าเขาจะไม่สามารถมีของเล่นที่ล้ำสมัยที่สุดได้ เมื่อเพิ่มการปรับปรุงแต่ละครั้ง ก็จะมีของเล่นใหม่ปรากฏขึ้นพร้อมกับฟังก์ชันใหม่ 5 เราคิดอย่างไรกับสถานะล่าสุดของของเล่น DIY ของเด็ก เขาเก่งมาก: เขารวบรวมฟังก์ชั่นต่างๆ มากมายมารวมกันได้เหรอ? มันเป็นสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่งใครจะทนไม่ไหว? 6 ในตอนท้ายของหนังเด็กได้เรียนรู้อะไรบ้าง? เขาสูญเสียอะไรบางอย่างหรือเปล่า? เขายังอยู่คนเดียว แต่เขากำลังสนุกด้วยตัวเขาเอง เขาเรียนรู้ที่จะไม่ขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของเด็กคนอื่น 7 ความรู้สึกของเพื่อนร่วมชั้นสองคนของเด็กตอนต้นเรื่องและตอนท้ายของเรื่องคืออะไร? ในตอนแรกพวกเขาสนใจของเล่นของพวกเขา จากนั้นก็สนใจของเล่นที่ซับซ้อนมากขึ้น พวกเขากลับมาพบเขาในตอนท้ายและมีปฏิกิริยาแบบเดียวกัน 8 และถ้าเราแทนที่ตัวละครด้วยผู้ใหญ่ เราจะเขียนเรื่องราวใหม่ได้อย่างไร? จะเป็นในออฟฟิศและผู้ใหญ่จะเปรียบเทียบสมาร์ทโฟนของตนหรือไม่? หรือที่บ้านมีขนาดเท่าโทรทัศน์?
1Comment sait-on ce que pensent les personnages ?
Grâce à leurs expressions. Parce qu’on a déjà vécu les mêmes situations...
2Où et à quelle époque se passe l’histoire ? dans quel pays ?
On ne sait pas précisément, mais dans un pays où les enfants peuvent jouer avec des jouets électroniques...
3Qu’est-ce qui pousse l’enfant à sans arrêt modifier son jouet ?
Il veut avoir le plus beau, le plus perfectionné face à ses camarades.
4Pourquoi l’enfant abandonne-t-il le perfectionnement de son jouet ?
Il comprend qu’il ne pourra pas avoir le jouet le plus perfectionné : à chaque amélioration ajoutée, il y a un nouveau jouet qui apparait avec une nouvelle fonction.
5Que penser du dernier état du jouet bricolé de l’enfant ?
Il est génial : il a réussi à mettre ensemble plein de fonctions différentes ? C’est une sorte de monstre, qui ne peut pas tenir ?
6À la fin du film, l’enfant a-t-il appris quelque chose ? A-t-il perdu quelque chose ?
Il est quand même seul, mais il s’amuse bien tout seul. Il a appris ne pas dépendre du regard des autres enfants.
7Quelles sont les impressions des deux camarades de l’enfant au début et à la fin l’histoire ?
Au début ils sont intéressés par son jouet, après par les jouets plus perfectionnés. Ils reviennent le voir à la fin et ont la même réaction.
8Et si on remplaçait les personnages par des adultes, comment réécrirait-on l’histoire ?
Ce serait au bureau et les adultes compareraient leurs smartphones ? ou à la maison la taille de leur téléviseur ?
